How it feels to be free- Nina Simone

I wish I knew how it would feel to be free

I wish I could break all the chains holding me

I wish I could say all the things that I should say

say 'em loud, say 'em clear

for the whole round world to hear.

I wish I could share all the love that's in my heart

remove all the bars that keep us apart

I wish you could know what it means to be me

Then you'd see and agree

that every man should be free.

I wish I could give all I'm longing to give

I wish I could live like I'm longing to live

I wish that I could do all the things that I can do

though I'm way overdue I'd be starting anew.

Well I wish I could be like a bird in the sky

how sweet it would be if I found I could fly

Oh I'd soar to the sun and look down at the sea

and I'd sing cos I'd know that

and I'd sing cos I'd know that

and I'd sing cos I'd know that

I'd know how it feels to be free

I'd know how it feels to be free

I'd know how it feels to be free

Billy Taylor/Dick Dallas

 

"Out of these ashes

beauty will rise
Out of this darkness
new light will shine"

Steven Curtis Chapman

H E L L O F E A R

Kirk Franklin er min absolutte favoritt når det gjeld moderne (contemporary) gospel.

Dette er gospel som eg greier å høyre på ei stund utan å verte lei.

Fekk gåvekort på SunnBok til bursdagen, så då var det ikkje vanskeleg å vite kva eg skulle kjøpe.

Den nye plata heiter "Hello Fear".

Til deg som ikkje har fulgt meg så lenge, eller berre kikkar innom: 

Eg har ein stor fascinasjon av afroamerikansk historie, musikk og kultur.

Negro Spirituals, Gospel, Soul, Hip Hop.... etc.

Det har noko med rytmen og energien å gjere, men ikkje berre det.

Det har noko med fridomen til å vise det ein føler.

Å legge sjela, heile livet, i ein song.

Det har med historien deira, og korleis musikken alltid er sentral i å takle motgang og ikkje miste håpet.

Slik kom Negro Spirituals til: lengsel og håp etter eit anna liv i fridom, slik vaks gospelmusikken fram: glede og takk midt i ein vanskeleg kvardag, slik starta Hip Hop'en: fellesskap og samfunnskritikk i og frå det tøffe livet i ghettoen i New York.

Kirk Franklin er toneangivande innan contemporary gospel/ soul/ pop/ hip hop/ R 'n' B med kristent bodskap.

Han vaks opp med mykje motgang.

Som han sjølv seier i coveret: 

"From family members still on drugs, to biological parents that live in the same city and state and I STILL have no relationship with, to erasing years and years of bad religious teaching ..."

Han er åpen og bunn ærleg med si historie, noko som gjer musikken enno meir ekte.

HELLO FEAR er ei reise i hans eigen frykt, og dermed også frykt og angst som mange slit med.

Og korleis frykt kan hindre oss i å leve det livet vi ynskjer, eller bygge murar mellom oss.

Kirk Franklin oppfordrar til å ta eit oppgjer, møte sin eigen frykt, sjå den i auga og seie:

"Hallo Frykt

før du set deg ned

så er det noko eg må forklare.

 ...

Eg er sliten av mitt brutte hjarte

Så eg laga ei liste, og du står på den

Alle håp og draumar som du tok frå meg

Eg vil ha dei tilbake før du drar

Hjartet mitt nektar å vere din heim

Borte frå deg er der eg høyrer til

Farvel

Ha det bra

så lenge"

Bodskapen er at den Gud som Bibelen fortel om er ein kjærleg og frigjerande Gud, som elskar alle menneske, men hatar alt det vonde som dei må oppleve.

Og at denne kjærleiken er det som kan sette oss fri frå frykt, angst, dårleg sjølvbilete, og bygge oss opp som heile menneske.

"I am so far from perfect,

I thougt life was worthless

until you showed me who I am

Not here by mistake, you're love called me Grace

I'm on my way to who I am"

Kirk Franklin gjer musikken sin til noko meir enn underhaldning.

Samtidig som musikken er spekka med energi, trøkk, kompliserte arrangement, er det motsette også tilstades:  den nakne stemma med enkelt pianoarrangement og syngade cello som snik seg inn etter kvart.

Her er ein song som til no sikkert har vorte repetert 100 gongar i bilen saman med ungane.

Gladsong - om å smile sjølv om livet er tøft.

Ikkje gi opp!

 

Tida mi

Det har vore mykje av den

ei god stund.

Tid for berre meg.

Tida mi.

Framtida mi

Er alt mogeleg? Oftast uhandgripelege,

desse mogelegheitene

God? Vanskeleg i lengda

Men god også, ofte

Dei gongane  eg 
tek kontrollen

Som i ei kiste ligg tida

om morgonen, gjennomsiktig.

Klar og skinande, ventande

”Korleis fyller ho meg i dag?”

Nokre dagar er kista

tung å opne
tung å fylle

Slik som i dag

Men det minkar på tida

Det kjem ei tid der denne dagen 
vert eit sakn

Om ikkje lenge har eg like mykje 
tid

Men tid som ikkje lenger er

berre mi, der eg ikkje lenger kan

forme livet slik eg ynskjer

Den tida har eg 
akkurat no

Eg opnar kista og legg

sekund for sekund av dagen i

Som tone for tone

i ein song.

"hmmm... Bare en tanke:

"Om kritikk

Et kritisk hode er bare sunt.

Et kritisk hjerte er det verste som finnes."

Knut Tveitereid

Bra sagt!
Dersom hjartet er kritisk kan det ikkje føre til noko godt, verken for ein sjølv eller andre.
Men konstruktiv kritikk treng vi likevel, det er berre sunt.
Ein passeleg dose sjølvkritikk kan også vere bra innimellom.
Kva med eit oppmuntrande hjarte kombinert med eit kritisk hovud?
Dette kan eg filosofere over ei stund:-)

bilete

Vær frimodig! 3

Fork 11, 1-6. Du vet ikke hva som vil lykkes

"Kast ditt brød på vannet,

lenge etter kan du finne det igjen.

Del det du har, med sju eller åtte;

for du vet ikke hvilke ulykker

som kan hende på jorden.

Når skyene blir fulle av regn,

øser de det ut over jorden.

Faller et tre, mot sør eller nord,

blir det liggende der det falt.

Den som akter på vinden, får ikke så,

den som kikker på skyene, får ikke høste.

Likeså lite som du vet

i hvilken retning vinden blåser,

eller hvordan knoklene dannes

hos fosteret i mors liv,

likeså lite kan du vite

hvordan Gud som skaper alt, gjør sitt verk.

Så din sæd om morgenen,

og la ikke hånden hvile mot kveld.

Du vet jo ikke hva som vil lykkes,

enten det ene eller det andre,

eller om begge deler er like gode."

bilete

Så vær frimodig! Del dine tankar, våg å gi av det du har fått, enten det er kunstneriske evner, pengar/materielle ting, ord og tankar.... fyll inn det som passar:-)

Eit fint mål for veka som kjem?

I left a piece of my heart in Chicago

Det finnest mange stader som har ein spesiell plass i mitt hjarte.

Det finnest ein by i USA der ein stor bit av hjartet mitt alltid vil vere.

bilete

Chicago.

Eg lengtar stadig vekk tilbake dit.

Første gong eg reiste til Chicago var då eg studerte musikk i Staffeldtsgate.

Det sette spor i meg som har prega meg sidan.

Korleis i all verda skal eg greie å beskrive det slik at du som lesar kan ane kva eg snakkar om?

Kor skal eg starte hen? Dette kjem til å verte eit alt for langt innlegg...

Det er musikalske opplevingar det handlar om, men samtidig noko mykje meir enn det.

Eg kan bruke musikalske stikkord: drivande  rytme,  improvisasjon, hammondorgel, kor, "halsbrekkande" tonar, klapp på 2 og 4, dans, gospel.

Eg kan bruke andre beskrivande ord: energisk, rått, ekte, kraftfullt, optimistisk, frimodig, deltakande, oppmuntrande, oppbackande

Eg kan bruke eitt ord: fridom.

For det var det eg kjente første gong eg var på gudsteneste i ein såkalla "svart kyrkjelyd".

Det var fargerikt, drivande, engasjerande, mykje kjensler, stemning og glede, dundrande hammondorgel og song og musikk konstant tre timar i strekk.

Ein eller annan stad i meg gav denne opplevinga gjenklang.

Kvifor kjende eg fridom? Fridom frå kva? 

Nokre år seinare var eg tilbake igjen.

Eg kunne aldri sleppe denne opplevinga.

Då eg skulle skrive hovudoppgåve i musikkvitskap, visste eg kvar eg måtte dra.

Eg visste ikkje heilt kva problemstillinga for oppgåva skulle vere, men eg visste at utgangspunktet skulle vere denne kyrkjelyden.

Eg sa eg skulle studere gospelmusikk i ein svart kyrkjelyd.

Men det var ikkje eigentleg sjølve musikken som interesserte meg. 

Stilmessig er tradisjonell gospel utruleg enkel, med mange repetisjonar og enkel harmonikk, rytmisk og glad, og kanskje litt keisam i lengda dersom ein berre sit og høyrer på.
Gospel er artig dersom ein deltek i musikken!

Og det var nettopp denne sida ved afroamerikansk musikkultur som engasjerte meg.

Gospel vart noko nytt i møte med denne kyrkja i Chicago.

Å vere deltakande i musikk og gudsteneste vart også noko nytt.

Det er her ordet fridom er så beskrivande.
Det var rom for å handle på det du følte der og då, om det var å rope oppmuntrande "yes", eller "sing it, sister", danse med rytmen, reise deg og klappe med, synge med.
Og det var rom for å vere meir tilbakelent, betraktande, roleg, lyttande; men kven ville vel det når stemninga stod i taket, viss ikkje ein var frå Noreg, då.
Det var ok å la seg rive med, kall det gjerne suggesjon, men ein positiv suggesjon, noko vi i Noreg i mange tilfeller er livredd for eller veldig skeptisk til, særleg i kristne samanhengar.
Det var ikkje naturleg for meg å delta i musikken og gudstenesta på same måte som dei andre.
På den måten var eg ikkje fri nok, eg hadde sperrer som eg skulle ønske eg ikkje hadde.
Likevel kjende eg fridom, for det var ikkje slik at ein måtte oppføre seg på ein særskilt måte for å verte inkludert i fellesskapet.
Her var det rom for alt, både glede og sorg.
Å sitte i ro og lytte, eller danse og juble. 
Alt etter kva ein følte for.
"If you feel something, you're not going to sit there, you're going to move!" var det ein som sa til meg i eit intervju, og han sa det med stor innleving.
I to månader fekk eg vere med i denne kyrkjelyden, vere med på korøving kvar veke, synge i koret kvar søndag og til og med dirigere.
Eg fekk kome tett innpå mange av medlemane.
Eg fekk tid til å bli kjent med menneske med ein kvardag fjernt frå min eigen.
Eg fekk tid til å bli glad i desse menneska.
Dei lærte meg mykje om å takle motgang i livet.
Dei fleste var etterkommarar etter slaver, og hadde vakse opp medan USA framleis var strengt segregert.
Mange hadde mista familiemedlemar i gjengoppgjer, eller dei levde i farlege strøk der drap ikkje lenger var ein sensasjon.
Motgang for eit folkeslag gjennom århundrer prega framleis mange av mine vener.
Kyrkja og musikken var deira redning, det som fekk dei til å løfte blikket bort frå det vanskelege for ei lita stund, det som gav tru, håp og krefter til å kjempe vidare til neste gudsteneste.
"God will make a way!"
"He will take care of you"
"Lift up your heads, be encouraged"
....
"These are songs that just keep you going"
"The song got me through the rough times"
"You have to feel the music and let it go within and then come out!"
Innleving var viktig.
Om ein solist var dyktig til å synge, betydde ingenting dersom han eller ho ikkje hadde innleving.
Det måtte vere ekte, ærleg og truverdig.
For her var det ikkje snakk om å bli underholdt!
Bodskapen i songane var essensiell.
Eg hugsar framleis ein søndag då ei ung jente skulle få prøve seg som solist.
Ho starta forsiktig, men folk i salen ropte oppmuntrande og klappa, ho vart meir vågal, og improviserte meir og meir, medan forsamlinga vart meir og meir engasjert.
Jenta var ung og uerfaren, ho song surt til tider, men ho song med hjartet, og responsen frå salen gav ho større og større frimod til å prøve nye melodiske utspring.
Ho fekk folk i salen til "another level".

Eg tenker ofte på akkurat denne jenta akkurat denne søndagen, når eg sjølv held på å øve inn ein ny song, eller eg underviser songelevar.
Teknikk er viktig for å kunne få til det ein vil, men har ein ikkje noko å formidle, så er det vanskeleg å nå fram til publikum.
Songteknikk er berre eit verktøy, ikkje eit mål!


...
Det er framleis mykje å skrive.
Men eg får spare noko til seinare, slik at eg kan få lagt ut dette innlegget.
Har du lest heilt til hit, så er det imponerande:-)

Ha det fint fram til neste gong.
I mellomtida skal eg få æra av å synge i førtiårsdag til ein fantastisk kollega!

Gunhild Sofie