tirsdag 12. april 2011

Now we take this feeble body

Now we take this feeble body
and we carry it to the grave
and we all leave it there
hallelujah

Now we take this dear old brother 
And we carry him to the grave
and we all leave him there
hallelujah

Now we lift our mournful voices 
as we gather 'round the grave
and we weep as we sing
hallelujah

Negro spiritual
frå "Wayfaring stranger - a songbook", Kristin Asbjørnsen


Uendeleg smerte
sorg, meiningslaus
ikkje kom med oppmuntring, velformulerte ord
berre ver saman med meg
gråt med meg
lev med meg
syng mine halleluja
når eg ikkje greier det
så det vonde ikkje tek over
heile hjarterommet


nei, eg har ikkje opplevd slik sorg enno
eg har mykje å takke for
men har sett og delt på nært hald
det var ikkje mange halleluja
men det var stor kraft i håpet

ved å gje utløp for alt det vonde
kan det ikkje slå rot
men det forsvinn vel aldri heilt
heile livet må uansett levast
heilt



onsdag 6. april 2011

"hmmm... Bare en tanke:

"Om kritikk

Et kritisk hode er bare sunt.
Et kritisk hjerte er det verste som finnes."

Knut Tveitereid - i "En helt overkommelig Bibel", 6.april.

Bra sagt!
Dersom hjartet er kritisk kan det ikkje føre til noko godt, verken for ein sjølv eller andre.
Men konstruktiv kritikk treng vi likevel, det er berre sunt.
Ein passeleg dose sjølvkritikk kan også vere bra innimellom.
Kva med eit oppmuntrande hjarte kombinert med eit kritisk hovud?
Dette kan eg filosofere over ei stund:-)


bilete